Gepositioneerd boven op de dijk vormt het huidige Hotel De Milliano sinds het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw een, in het collectief geheugen gegrift, markant baken aan de Westerschelde. Horizontaal georiënteerd benadrukt zij de weidsheid van het water. En met haar bescheiden hoogte blijft zij verbonden met het achter het hotel liggende dorp Breskens. Een welkome afwisseling ten opzichte van de verticale krachtpatserij van latere ontwikkelingen aan de waterkant van het dorp.
Het bestaande hotel, ontworpen door architect Piet Götzen, heeft 24 kamers. Uniek zijn de 18 doorzonkamers met een balkon aan zowel de zee- als de landzijde. Een robuust maatsysteem bepaald het ritme van de gevel. Een doorgaande pergola benadrukt het horizontale karakter van het hotel op maaiveldniveau. Aan de westzijde heeft het hotel een ‘gezicht’ door de toevoeging van een bedrijfswoning. Aan de oostzijde is het echter ‘blind’ door de realisatie van een berging en stookruimte in plaats van de oorspronkelijk voorgestelde uitbreiding van het hotel in de vorm van appartementen, garage, restaurant en een dakterras. Verdiept liggende delen van de gevel zorgen voor een zwevend effect en lichtheid van de bouwmassa, een horizontale geleding verbindt het met de omgeving en een onbelemmerde stroming van buitenruimte naar binnen door grote glaspuien geven het hotel haar typische jaren-zestig-karakter.
In uitstraling waardevol om te behouden, energetische en in gebruik is het bestaande hotel echter aan vernieuwing toe. In het ontwerp zorgt een verbetering van gevel- en dakisolatie en een vernieuwing van de installaties voor een energetische verduurzaming. Toevoeging van liften, het vergroten van de keuken en het ontvlechten en herplaatsen van toeleveringsstromen voor horeca en linnen optimaliseren haar gebruik. Een uitbreiding van het hotel is echter nodig om deze vernieuwing te bekostigen en de exploitatie ook in de toekomst gezond te houden.
De voorgestelde uitbreiding positioneert zich aan de oostzijde van het hotel waar zij de plaats inneemt van de bestaande berging en stookruimte. Hoogte en maatsysteem van het huidige hotel worden overgenomen en verschaffen de uitbreiding daarmee een vanzelfsprekendheid. Nieuw danst mee in het ritme van bestaand. De verlenging van het bouwvolume benadrukt nog nadrukkelijker de weidsheid van het water.
De landinwaartse sprong van de uitbreiding maakt optimaal gebruik van het planologische bouwvlak en verschaft het totale horizontale volume een meer bij het dorp passende schaal. Op de plaats van de sprong is een extra entree voorzien. Een entree die zich binnen, met vides en daklicht, ruimtelijk ontpopt als verbinding tussen land en zee, op het grensvlak van bestaand en nieuw.
De typische doorzonkamers, de horizontale geleding in gevel en in doorgetrokken pergola en een onbelemmerde overgang van buiten naar binnen en omgekeerd uit het bestaande hotel vinden (in een eigentijdse vertaling) hun weg naar de uitbreiding van het hotel. Resulterend in een vernieuwd, (ver)duurzaam(d) en gebruiksvriendelijk hotel met in totaal 37 kamers. Met aan de oostzijde eindelijk een ‘gezicht’.
